Kategorie
Kredyt we frankach Nieważność umowy frankowej

Kluczowe kwestie nieważności umowy kredytu frankowego

Pod koniec kwietnia br. wydane zostało uzasadnienie Sądu Najwyższego do wyroku, który będzie miał szczególne znaczenie dla ustalenia nieważności umów kredytu frankowego (SN z 11.12.2019, V CSK 382/18). Rozpatrzenie sprawy przez Sąd Najwyższy wynikało z wniesienia skargi kasacyjnej kredytobiorcy, którego powództwo, jak i apelacja zostały oddalone – SN uchylił zaskarżony wyrok i skierował sprawę do ponownego rozpoznania. Zawarte w uzasadnieniu twierdzenia SN stanowić mogą bardzo ważną sugestię w tworzeniu linii orzeczniczej, korzystnej dla kredytobiorców kierujących swoje roszczenia w stronę banków.

4 NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY UZASADNIENIA

1. Całkowity koszt kredytu – kredytobiorcy powinni zostać poinformowani o całkowitych kosztach kredytu w chwili sporządzenia umowy, w tym o szacunkowej wysokości (skali) kosztów związanych z zastrzeżeniem spreadu walutowego. Wprowadzenie w błąd konsumenta polega na podaniu w umowie z bankiem zaniżonej kwoty całkowitego kosztu kredytu oraz całkowite pominięcie informacji o szacunkowej wysokości (skali) kosztów związanych z zastrzeżeniem spreadu walutowego.

2. Wysokości roszczenia – SN powołując się na swój dorobek orzeczniczy wskazał, że postanowienia umowy mają charakter niedozwolony, kiedy odwołują się do tabel kursowych ustalanych w sposób jednostronny z pominięciem obiektywnych kryteriów. Takie działanie ocenić należy jako nieprzewidywalne oraz naruszające równorzędność stron.

3. Substytucja nieważnych postanowień umowy – SN w wydanym wyroku ocenił także możliwość zastąpienia w umowach występujących tam klauzul abuzywnych, ponadto wskazał, iż „umowę należy uznać za nieważną w całości także wtedy, gdy prawo nie przewiduje takiego szczegółowego unormowania „zastępczego”, chyba że konsument sanuje niedozwolone postanowienie, udzielając następczo „świadomej, wyraźnej i wolnej zgody”

4. Teoria salda, czy dwóch kondykcji? – rozważając kwestię rozliczeń, Sąd Najwyższy wskazał, iż niedozwolone postanowienia umowy nie wywołują skutków prawnych od samego początku i z mocy samego prawa. Oznacza to, iż co do zasady spełnienie świadczenia na podstawie niedozwolonego postanowienia należy postrzegać jako świadczenie nienależne, a więc świadczenie podlegające zwrotowi. W związku z powyższym SN opowiedział się za stosowaniem teorii dwóch kondykcji, odrzucając (poniekąd) możliwość kierowania się teorią salda przy rozliczaniu wzajemnych roszczeń stron.

Podsumowanie: w swoim uzasadnieniu SN wyznaczył strategiczne podstawy prawidłowej oceny ważności zawartych umów frankowych. Wskazówki SN ułatwią ocenę i odpowiedź na pytanie, czy konkretną umowę należałoby uznać za nieważną.

Kancelaria Prawna Invicta kierując się doświadczeniem w prowadzeniu spraw z zakresu ustalenia nieważności umów o kredyty frankowe, stwierdza, iż uzasadnienie SN uprości dochodzenie roszczeń wynikających z nieważnych umów kredytów frankowych.

Zachęcamy do skorzystania z naszych pozostałych usług dostępnych na: www.kpi.com.pl

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *